Leżymy w łożu mrocznym jak na dnie strumienia
wyschłego. Włosy długie, poplątane wioną,
rozdzielają się, łączą jak smugi cierpienia
i niosą się jak ścieżki ku dalekim strunom.
Tu u nas zła tarnina rośnie tak po brzegu
biała czasem, a czasem jest jak rozpacz dłoni,
i armie ciężko dzwonią jak wykute w śniegu,
w księżycach jasnych sunąc. Krzyk, parskanie koni
i czołgów ryk podziemny - jakby wydzierały
Bez imienia, Znów wędrujemy, Ciemna miłość, Burza, ...
zobacz ranking
Burza, ...
zobacz ranking
Co wieczór widzę twoje oczy..., Astronomia, Autobiografia, ...
zobacz ranking
Znów wędrujemy, Astronomia, Ciemna miłość, ...
zobacz ranking
Znów wędrujemy, Ojczyzna II, Astronomia,
Dionizy - zobacz wybrane
Ciemna miłość, Burza, Co wieczór widzę twoje oczy..., Autobiografia, Znów wędrujemy, Elegia o... (chłopcu polskim), Bez imienia, Ojczyzna II,
Romuald - zobacz wybrane
Znów wędrujemy, Burza, Co wieczór widzę twoje oczy..., Bez imienia, Ciemna miłość,
Hubert - zobacz wybrane
